aanvaarding diabetes

rebecca

De diagnose Diabetes, komt voor velen hard aan.
Terwijl de ene persoon er van dag één al goed mee om kan gaan, blijft de andere er levenslang mee sukkelen.

Nog andere personen weten het in het begin nogal te relativeren, totdat plots het besef komt (ja die harde mokerslag) dat het allemaal zo erg simpel nog niet is, en dat je er levenslang aan vast blijft hangen.

Anderen hebben periodes dat ze het kunnen aanvaarden, afwisselend van periodes dat ze het woord diabetes niet eens willen/kunnen horen..

Hoe dan ook, hebben we allemaal moeilijke periodes in onze diabetesregeling.
Maar dat staat dan los van het "aanvaarden van" diabetes.

Je kunt namenlijk je diabetes heel goed aanvaarden, maar daarom wil dat nog niet zeggen dat je niet eens even mag kwaad zijn of teleurgesteld zijn dat je waardes weer zo slecht staan.

Of dat wil ook niet zeggen dat je af en toe genoeg hebt van die pomp/spuit/tabletten, je steeds aan je dieet te moeten houden etc..

Nu mijn vraag naar jullie toe:

Hoe hebben jullie de "aanvaarding" van je diabetes ervaren/of hoe ervaar je het?
Denk je dat jij je diabetes een plaatsje hebt kunnen geven, of heb je het gevoel nog steeds in de knoop te zitten?

Wie/wat(boeken, docters, forums...) heeft je /kan je helpen in dat aanvaardingsproces?

Wat voor problemen heb je ervaren in dat proces, stuitte je op onbegrip, had je het gevoel niets in de hand te hebben, stelde je je dieet te streng in...etc?

Welke tips zou je graag willen meegeven aan anderen?

__________________
Diabetes type 1 sinds februari 2006, heb een Cozmo pompje sinds juni 2007. Ben 23, en 5 jaar samen met mijn vriend. Studeer voor VGL-gezondheids consulent.

Back to the nature

rebecca

Zelf heb ik nu bijna 2 jaar diabetes type 1, en ik kan ondertussen wel zeggen dat ik mijn diabetes kan aanvaarden.

Maar geloof me dat liep niet altijd van een leien dakje.
De eerste periode, net na mn diagnose, relativeerde ik het allemaal een beetje.
Ik besefte toen nog niet echt dat het eigenlijk nooit overgaat, en wat het allemaal met zich meebrengt.
In die periode was ik enorm streng voor mezelf, ik at erg stipt, niet te weinig of te veel, en ook niet tussendoor.
Geen chips of andere dingen, enkel gezond eten, en erg met mate, allemaal afgewogen op de weegschaal en uitgerekend.
Stond het even hoog(waar je vaak niets aan kunt doen) was ik erg teleurgesteld en werd ik nog stipter en strengen voor mezelf.

Ja das iets wat je gewoon niet kunt uithouden.

Maar dan natuurlijk, krijg je plots het besef, door een of ander voorval, dat je er aan vast zit, dat het hélemaal niet zo simpel is, dat die suikerwaardes erg ongezond zijn(ookal staan ze-voor een diabeet dan- wel goed)...etc
Het besef dat je mss wel later met een complicatie te maken krijgt, ookal heb je nog zulke mooie waardes..niet echt simpel.

In die periode sloeg ik in één slag om; van een megastreng dieet, naar wreetbuien dus.
Af en toe ter compensatie mijn spuit overslaan, of gewoon weer periodes waar ik dan enkel 's avonds wat at.

Slechte waarde, van hoog naar laag..

Nee niet altijd makkelijk!

Gelukkig krijg je dan nog steun, zoals een diabetesforum, of eens een weldoende babbel met een persoon die ook diabetes heeft, of met een specialist.

Zelf heb ik 2 verschillende psychologen opgezocht, maar dat was niet echt mn ding, ik had niet het gevoel begrepen te worden.

Wel had ik van 1 psycho een tekst meegekregen, met de verschillende stadia's van het aanvaardingsproces.
Zo kon ik zien welke stadia's ik al doormaakt had, en welke nog moesten komen.

Daar had ik erg veel steun aan, ookal was het maar een bladje papier!

Ook heeft het lezen van boeken me erg geholpen, niet alleen getuigenissen over mensen met diabetes, maar ook boeken over een gezonde eetwijze hanteren, en dan vooral op een zelfrespecterende manier(want dat was door mn diabetes erg in de knoei geraakt).

Ik merkte vooral dat dat dieten en die wreetbuien een manier waren om mijn diabetes-frustraties kwijt te kunnen.

__________________
Diabetes type 1 sinds februari 2006, heb een Cozmo pompje sinds juni 2007. Ben 23, en 5 jaar samen met mijn vriend. Studeer voor VGL-gezondheids consulent.

Back to the nature

Osahi

IK heb het daar zeer zwaar mee gehad, maar naar buiten toe zo niet vertoond. Alles opgekropt, voor mezelf gehouden etc. Af en toe stevige huilbui of zware, depridagen ten gevolg. Ik had vooral een serieus minderwaardigheidscomplex. Qua waarden en regeling ging het allemaal erg goed en aan mijn dieet kon ik me best houden, dat was het probleem niet

Ik heb het er nu nog vaak moeilijk mee, al gaat het veel beter. Tegenwoordig ben ik er opener over, maak ik grapjes, etc. Maar op dagen dat het even niet gaat moeten ze mij wel met rust laten met dingen over diabetes, anders durf ik serieus uit mijn krammen te schieten

Wat me geholpen heeft is eigenlijk vooral de jongerenwerkgroep en het kamp in 2007 waar ik leiding heb gegeven. Mijn eerste activiteit met andere diabeten toonde al dat ik niet alleen stond en het deed deugd om es met lotgenoten te babbelen. Die avond was echt zalig. Het kamp was hetzelfde, maar dan tot de zevende macht ofzo Geweldige 10 dagen waarin ik helemaal anders tegenover diabetes ben gaan staan...

ons_anneke

Toen ik te horen kreeg dat ik diabetes had, vond ik het niet eens erg. Spuiten zetten ging vlot, en ook het dieet vond ik niet zo erg. Bovendien moest ik me sterk houden voor mijn broertje.
Hoe langer, hoe moeilijker ik het ermee kreeg. Ik kon niets doen, steeds om zolaat zoveel eten. Was het lekker, had ik meer/minder honger ik moest zoveel eten.
Dan kreeg ik novorapid en Lantus. Ik herwon mijn vrijheid. Ook mijn eten kon ik aanpassen, tot grote verwarring en ergernis van mijn broertje en mijn ouders. Daar is het ergens misgegaan. Na de hypo's snachts en het ettelijke keren wakker worden in het zh van een veel te zware hypo. Ook overdag voelde ik mijn hypo's niet meer. Hoeveel van die "noodspuiten" ik gehad heb weet ik nie meer. een aantal dus.
Dan ben ik ergens niet meer beginnen spuiten, weet niet meer wnr. ergens. En he ik voelde me er niet slecht door. Ik werd ook een kei in uitvluchten zoeken en liegen...
prikken deed ik zelden, ston toch te hoog dus moest et nie meten. 6 kansen op de tien ston ik Hi of boven de 400. 250 was een minimum.
Na mijn eerste keto, zette ik dan uiteindelijk toch 2 spuiten per dag. Na mijn 2de ook, met uitzondering van een aantal dagen waar het dan 3waren. Lantus zette ik nooit. Het werd hoe langer hoe moeilijker om een spuit te zetten.
Nu zet ik weer al mijn spuiten. heb et er nog moeilijk mee, maar het gaat vlotter met de dag. Zoals iedereen heb ik ook wel eens mijn dipke.
Steun of moed heb ik allereerst gehaald uit het jongerenweekend. Of laten we zeggen afgelopen beurs. Had Inga me er dan nie aangesproken, was ik nooit opzoek geweest naar de blog. De blog die ik toen niet vond, maar met zoeken wel op het forum ben terecht gekomen.
Als tweede haal ik heel veel steun, begrip en aanmoediging op het forum.
Ook aan mijn dr heb ik nu veel. Nu ik zn e-mail heb is de drempel verlaagt. Ja ik had al zijn nr's waar hij op te bereiken was, maar dat vond ik zo stalkend om maar te zeggen. Ik wil niet voor het minste(of voor mij het minste) ff een smske sturen. Een mail, dat leest ge toch enkel als ge er tijd of zin voor hebt.

Voor het eerst ben ik er zeker van dat alles goed komt. Het zal met vallen en opstaan zijn. Maar ik zal er komen.

__________________
...en dan ineens komt geluk vanzelf naar je toe!

ging met haar hba1c van eind november tot half januari van 12,2 naar 9,2. En vervolgens een maand later naar 7,9, helaas eind april weer naar 8,6 om in mei op 8,9 te eindigen

An_°

Ik ben zó blij over je waardes en je ingesteldheid, ons_anneke! Echt waar

Ik ga straks mijn verhaal posten, nu is het hoogdringend tijd dat ik mij ga douchen

__________________

denker

Ik ben er ook zeker van, Anniek.
Ondanks dat ik al wist dat ik diabetes had voordat ik de diagnose kreeg kwam het toch als een zware klap. Ik voelde me alleen gelaten door zowel mijn familie als mijn arts. Ik dacht immers dat ik het alleen zou moeten verwerken. Omdat ik heel erg veel tijd heb ben ik me gaan documenteren over diabetes. Ondanks dat ik nu veel weet over diabetes (ik kreeg ooit van een internist, die ik verbeterde, te horen dat ik teveel wist) is het niet makkelijk om goed geregeld te blijven. Op momenten dat ik te veel last heb van de reuma dan kan de diabetes me niet meer schelen en doe ik dus wat de diëtiste verboden heeft. Door mijn 'werk' op het diabetesforum in Nederland, mijn werk aan de diabeteswebsite van de VDV en de vele contacten heb ik de diabetes een plaats weten te geven in mijn leven.
Ik zie het zeker niet als een last, want ik ben dankzij de diabetes bewuster en gezonder gaan eten en méér gaan bewegen. En heb al heel wat toffe mensen mogen ontmoeten.

François

ons_anneke

whahaha kwist al nie wak rook (grapje eh)

__________________
...en dan ineens komt geluk vanzelf naar je toe!

ging met haar hba1c van eind november tot half januari van 12,2 naar 9,2. En vervolgens een maand later naar 7,9, helaas eind april weer naar 8,6 om in mei op 8,9 te eindigen

An_°

Ik weet ab-so-luut niet meer op welk punt ik wist dat ik diabetes had. Ik herinner mij vaag het dak van de ambulance en de vent naast me die een meter voor mijn ogen liet zweven: "HI. Da's dus te hoog hé", en dat ik alleen maar kon denken: "Whatever duuude". Ik was compleet weg van de wereld.
Dan heb ik anderhalve dag op intensieve gelegen waar prof Casteels mij een paar keer is komen opzoeken en vanalles over mijn toestand & db heeft verteld. Ik herinner mij die 36 uur alleen maar erg fragmentarisch en ik kan mij met de beste wil ter wereld niet meer voor de geest halen wanneer ik helemaal wist wat er nu net aan de hand was. Op een gegeven moment had ik gewoon diabetes. Ok, daarmee was voor mij de kous af. Vanaf nu spuiten zetten en op je eten letten, that's it.
Ik heb op geen enkel moment geprobeerd om mij ertegen te verzetten, het was nu eenmaal zo en time moves on. En mettertijd is het gewoon een deel van mijzelf geworden, om een banaal woord te gebruiken: het werd "routine" voor mij. Ik kan dus wel met zekerheid stellen dat ik mijn diabetes aanvaard heb, maar dat heb ik ook te danken aan het feit dat ik geweldig opgevangen ben door de mensen in mijn omgeving. Niemand heeft mij laten vallen en iedereen deed en doet zijn uiterste best om het voor iedereen zo aangenaam mogelijk te houden.
Ik heb wel schrik voor -en dat mag nu erg stom klinken, maar het is zo- het moment waarop ik langer mét dan zonder diabetes zal leven. Ik kreeg db op mijn 14e. Nu is het zo, als mensen vragen hoe lang ik al diabetes heb, en ik zeg vier, bijna vijf jaar dan klinkt dat zelfs voor mezelf niet zo heel erg lang op mijn 19 levensjaren. Maar als ik pakweg 30 ben, heb ik al 16 jaar diabetes, dus langer met als zonder en ik weet niet, volgens mij ga ik dan wel een klop krijgen ofzo. Maar goed, zo ver zijn we nog niet.

Ik wist dat er zoiets ging komen

__________________

elke_franco

Ik ben nu bijna 30 en heb sinds mijn 14 jaar diabetes.
Ik vind het moeilijk om uit te leggen hoe ik ben omgegaan met mijn diabetes. De eerste jaren heb ik het er niet echt moeilijk mee gehad. Mijn eerste jaren had ik zoiets van, ok ik heb diabetes maar ik ga er mijn levensstijl echt niet voor veranderen. Ik was ervan overtuigd dat je alles nog kon doen met diabetes. Ik had het wel moeilijk met mijn ouders. Alhoewel ze beiden verplegers zijn vond ik dat ze te weinig rekening hielden met mijn diabetes en vond zelfs dat ze er weinig interesse in hadden. Als ik terugkijk kan ik mij 2 dingen nog glashelder herinneren. In de eerste week dat ik terug thuis was van het ziekenhuis had ik een hypo en ze gaven mij daarvoor een banaan. Maar dat hypogevoel is natuurlijk heel lang blijven hangen door de lage glycemische index van die banaan. Ik aan't zagen voel mij slecht, ik wil cola of iets anders en zij neen, dat mag niet een banaan moet genoeg zijn! : dat -s
En dan ook als er gekookt werd of er werd eens een dessertje gemaakt was dat nooit aangepast aan mij.
Tja... Ik heb wel nooit problemen gehad om mij regelmatig te testen of mijn spuitjes te zetten maar ik at wat ik wou en wanneer ik wou. Ik heb gesnoept, amaai da' kunt ge u niet inbeelden . En dan gewerkt als hostess op Eurostar; airhostess,... Hoe onregelmatiger, hoe beter dat ik het vond want ik vond nog altijd dat alles mogelijk is met diabetes. Ik ben veel uit geweest en dan deed ik zeker niet onder voor mijn vrienden zonder diabetes.
En dan mijnen man leren kennen, vlug begonnen aan kindjes. Voor dat groene licht wel beter gaan opletten om mijn HbA1c naar beneden te krijgen. Maar schrik voor complicaties heb ik nooit gehad tot nu misschien. Nu sta ik daar allemaal veel meer bij stil. Ik ben tot besef gekomen dat jaren slecht staan wel eens fataal kan worden voor complicaties. Ik heb geen spijt van mijn zotte jaren. Ik heb ze gehad en niemand kan ze mij afnemen. Maar nu wil ik mijn best doen om goede waarden te hebben en complicatievrij "oud" te worden. Dus ja. Ik heb mijn diabetes aanvaard maar ik zou er veel voor geven om morgen geen diabetes meer te hebben! Maar wij allemaal zeker hé!

docootje

ik heb diabetes ook aanvaard al ben ik wel geschrokken hoeveel invloed het in heel je leven en dat van je gezin heeft
Ook veel mensen die niet begrijpen dat je soms dingen echt weigert te eten

Het wil niet zeggen dat ik eens ' geen diabetesdag ' wil hebben
Mar het gestructureerde leven , de aangepaste voeding enz heb ik wel aanvaard en probleemloos in mijn leven ingecalculeerd.
Ik heb het alleen moeilijk met de twee jaar klachten en geen diagnose waardoor ik zo slecht was en niet als goeie moeder kon functioneren

__________________
docootje(diabetes type 1,5) , mama twee jongens van 20 en 19 en een meisje van 16
Als je niet kan nadenken, wandel. Als je teveel nadenkt, wandel. Als je slechte gedachten hebt, wandel nog wat meer