Het gevecht om het prikken/spuiten

meurtelken

Misschien laat je kind heel makkelijk toe dat je de bloedsuiker bepaalt of spuitjes toedient. Maar wat doe je, als dat zelfde kind plots alle prikken weigert? Wat als je kind hysterisch wordt bij het zien van de spuitjes of de prikset? Hoe ga je om met huilbuien en agressie in de diabetesregeling van je kind?

Vertel je ervaring. Je bent niet alleen. De meeste kinderen gaan ooit wel eens door een fase dat ze er genoeg van hebben. Zelfs de volwassenen maken nog wel eens zo'n periode mee. Heb je tips voor andere ouders? Hoe ga jij er zelf mee om?

__________________
Cathy - 7 jaar db type 1 - paarse paradigmpomp 722 met Regular insuline, Terumo glucosemeter en Finetouch prikker, HbA1c 7,2%

mamavantwee

Ik denk dat gewoon kalm blijven de beste oplossing is!
Als jezelf gefrustreerd bent,ga je dat sowieso reflecteren op je kind.
Jirina heeft ook wel van die periodes dat ze genoeg heeft van haar diabetes,dat ze heel de boel verwenst enz.
Dan probeer ik gewoon mee te gaan ,te denken hoe ik me zou voelen en proberen daar een antwoord op te vinden.
Of eens gewoon samen hard roepen,kan een hele opluchting zijn!
Maar je zeker niet boos maken,want dat draait gegarandeerd verkeerd uit.

__________________
groetjes,

Ben Chantal,34 jaar,heb 2 schatten van kinderen,Kayleigh 10 jaar en Jirina 8 jaar ,Jirina heeft diabetes sedert haar 4 jaar!

kathy

Idd....hoe kan je boos worden op zo'n kind,gewoon kalm blijven desnoods iemand anders bv een juf of dokter er mee laten praten en zeggen dat die spuiten en prikken nodig zijn.Uitleggen aan de hand van boeken enzo waarom het nodig is....
Kaya heeft eigenlijk nooit,toch niet dat ik me herinner ,iets op tegen gehad dat ze haar spuiten of prikken.Geen ervaring mee dus....ze aanvaard dat gewoon.

__________________
Mijn naam is Kathy ,mama van Matty 18jr;Maaike van 17jr en Kaya van 8jr(Kaya was net twee toen de diagnose diabetes type I vastgesteld werd en spuit één maal daags Lantus en drie maal daags Novorapid!)

jans

Mike heeft ook ( nog) niet van die periodes gehad gelukkig. Wel dat hij sinds het allereerste begin al een ontzettende hekel heeft aan het vervangen van het infuus. Eerst hield ik dat bij wanneer dat moest gebeuren ( om de dag en soms elke dag...) Dan kreeg ik blikken die konden doden.....Nu zet hij het allarm van zijn pomp en als dat afgaat doet hij het wel boos uit, maar verder geen probleem. Hij doet dan alles wel. Als hij nu wel eens moet bijspuiten met de pen, dan duurt dat wel lang eer hij die naald in zijn been durft te zetten. Dat is misschien ook een gebrek aan ervaring, maar hij vindt dat erg moeilijk. Prikken op zich heeft hij geen moeite mee. Over het algemeen doet hij dat trouw, en als wij, of een leerkracht een keertje vragen dat extra te doen, dan doet hij dat zonder mopperen. Waarhij op dit moment meer moeite mee heeft zijn de dingen eromheen. Veel ziekenhuisbezoek, paar recente dagopnames gehad, veel mailen en bijhouden. Dat moet hij ook allemaal zelf doen, en daar gunt hij zich geen tijd voor... En daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Mike heeft ook een hele tijd begleiding gehad van Diabolo, dat is in ons ziekenhuis de geestelijke begeleding voor kinderen met diabetes en hun gezin. Er kwam dan elke 2 weken een orthopedagoge thuis voor een uurtje of 2. De ka dacht toen dat een deel van de slechte instelling van de db van Mike wellicht te maken kon hebben met acceptatie en afzetting, maar dat bleek niet het geval. Hij blijkt alles wel geaccepteerd te hebben en berust zich er ook in. Hij is nu bijna 15 en aardig aan het puberen. Ik hoop echt dat hij zich straks niet helemaal tegen de db gaat afzetten....Maar ja dat is dan weer een zorg voor dan....Het is wel zo, dat als hij nu iets van ons niet mag, hij meteen denkt dat dat wel door zijn db komt. Hij heeft een oudere broer van 18, en denkt dat hij zich daar wel aan kan meten, maar zo werkt het natuurlijk niet ;-)....Als we het erover hebben dat we het gewoon niet goed vinden dat hij als 14- jarige om 24.00 uur 's nachts naar huis komt fietsen in zijn eentje van een feestje, zegt hij er meteen achteraan dat het zeker niet mag omdat we bang zijn dat hij een hypo krijgt...Als we dan uitleggen dat dat er niets mee te maken heeft ( maar natuurlijk wel in ons achterhoofd blijft hangen) maar dat dat gewoon niet kan omdat we hem daar nog veel te jong voor vinden, accepteerd hij dat wel weer. De db met alles eromheen is op dit moment wel even een zwaar punt zeg maar.....

groetjes,
Jans

simon

"gelukkig" dat ik oud genoeg was toen ik diabetes kreeg en meteen alles snapte en zelf kon doen. Had ik het als kind van pakweg 5 jaar gekregen, dan ging ik er gegarandeert alles aan doen om die prikjes niet te moeten hebben.

Ik liep zelfs eens weg bij de dokter in mijn halve nakie (blootje) omdat ik geen vaccin wou... Nu nog kom ik ontzettend nerveus als ik een spuitje moet krijgen of bloed getrokken moet worden...

__________________
"It's better to remain silent and be thought a fool than to speak and remove all doubt."